yitmisiz gitmişiz terkedilmısız toy bı karanlık aksamında...

eskisi gibi değil artık parklar...
içinde gülümseyen çocuklugumun naraları duyulmuyo..
bi eksıklık vardı epeydır dusundum durdumda..
artık delıce hızlı degıl salıncaklarım
yagmur yagdıgında herkes terkedıp gıder olmus...
oysakı ne yagmur ne çamur dınlemezdık bız ..
kaybolmusuz şimdilerde ...
ve hiç çocuklugumuza dönüş yokmuş..
çocuklugumu ozledım ben !
temız sayfalarımı..

Yalnız kalmak istiyorum bazen hiçbir kişi gölge etmesin gövdeme,ötede kalıp biraz kendime bıraksınlar…

Bıraksınlar ki…Kendimi tekrar bulayım..Kalabalıklarda kaybolanlardan olmak ne vahim..
Ben miyim o perişan hani saçları dağınık elleri ceplerinde kulağında hafif müzikle sallanan..Kırılmış kalbim defalarca,sürüklemişler maceralara ruhumu..Kalbimi emanet etmeye kalkmışım sanki taşıyamıyorum kendi başıma gibi..