bir ufukta bitiyor yüzün

ve başka bir gökyüzü başlıyor

komşu ellerle sarmalanıyorsun yanıyorsun...
ne kadar övülsen az

avazım çıktığı kadar susuyorum

ismindeki sesli harfleri
mayınlı bir gülümsemeyle

senin karasularında olmak üstünde

ilkbahar bir entari; sanki yeniden eski bir öyküye başlamak.
yüzündeki o billur akşam kahvaltısı sürgülerken özümü,

ne kadarını sustuk konuştuklarımızın?...
yaprağına kırmızı

kıvrımına şarkılar

dallarına suskun bir hayat öpücüğü

ve haki yeşil bir yaz

içre yazılan sıkkın şiirlerde

karanfil ölüleri...