efkar..
severim efkarı ama aşırısı yorar insanı,alır götürür bilmediğim şehirlere,hep üzer beni...
bazen efkar ağlatır beni,canım sıkkındır da bi neden ararım ağlarım.
sonra dinlerim kendimi,kendi sesimi,kendi kendime sarılırım,sağıma bakarım soluma bakarım onu göremem sarılırım kendi kendime...

bir kızımız olsun adı ada olsun...

Aşk yoruyor,önce kovalıyor sen kaçıyosun...
yakalıyor aşk,sımsıkı sarmalıyor,tutunuyosun..
aşağısı uçurum biliyorsun,bulutlara tutunmak gibi birşey bu
adı aşk...
aşk acıtıyor,önce gülümsüyor masum masum
sonra çiçek açıyor elma oluyor aşk
ağaçtan toprağa ilk düşüşü ve acıtıyor
sonbahar geldiğinde elma kayboluyor
aşk da bitiyor,bahar da...

gelirim dersen bana
kırlara götürürüm seni
en yüksek tepedeki papatya kırlarına
beyaz,sarı papatyalar...
ne kadar da cok yakıştılar..