tırtıldım kelebek oldum,yoruldum yoruldum yoruldum...
uçtum uçtum,kondum bir dala.iki aşık var altta

sen daha küçücük bi kız çocuğusun
al al yanakları,yaramaz bi çocuk
özgürce koşmak isteyen,etekleri savrulan bi çocuksun...
düştüğünde artık ağlamıyorsun,büyümüşsün
saçların uzamış,yaramazlığını yitirmişsin
eskisi gibi sarılmıyorsun bana
sevmiyosun eskisi gibi...

parka gidelim mi eskisi gibi ?

sevgili esmeralda
bu satırları batıda bir kasabadan yazıyorum
belkide son mektubum kavuşacağız

sevdiğimiz o şarkılar bitti şimdi
nisan bitti,yağmurlar ısındı

yıldızlar uzak değil artık...
bir yaz esintisinde tepede uzanıp yıldızları izlerken
ben olmayacağım yanında.

yaktım mumları
kapadım ışıkları sen belirdin kapıda
kısık bir sesle canım dedin
gözlerimi kapadım güzel bir koku esti odama

birşeyler olmalı,tutmamalı beni
bir kuşun kanadından düşerken ben
gece yeline kapılıp düşmeliyim bir ağacın dalına
acımamalı ellerim,acımamalı gövdem
en acısı acımamalı yüreğim
terkedilişe inanmamalıyım

uzak bir ülke,tanımadığım insanlar var şimdi çevremde
çehremde hasret kokan ülkem var
annem var babam var...
sarılı yastıgıma kokumu bıraktıgım,
topragını ellerımle kazıyıp ekinler ektiğim
nerdesin beni terkettin

ben hiç saklamadım
doğrudur yandığım,delice delicesine tutkununum

Sarı sarı kasım yaprakları,
kaşe montuna sımsıkı sarılmış,üşümüş...
sonbaharda en çok rüzgarı severdi o.
kurumuş yaprak kokusu ve kahverengi sazlık otlarını...

Gülme bana Bir ülkesi olmayan biriyim belki ama Seni bin ülke karşı gelse bile sevebilirim.

bir şehir istiyorum içinde yalnız sen ve ben

dün gece sen uyurken ismini sayıkladım...

bakışlarını kaçırdığında saklanan çocuklar gibiydin,

yüzümü bile hayal meyal hatırladığını duydum, oysa gözlerimden alamazdın gözlerini, sarıldığından gözleri kapatır huzura,bulutların en üzerine yükselirdin duydum unutmuşsun...

Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana. Şimdi biz neyiz biliyor musun? Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz. Birbirine uzanamayan Boşlukta iki yalnız yıldız gibi Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız Peki,Ne kalacak bizden ?

Aşk'ın karşılıksızı, karşılıklısı mı olur. Aşk; Varacağın yer değil, Aşacağın yolla ilgilidir...

ağladığında daha güzelsin, hiç ağlama olur mu ?
hani bu sondu diye hıçkırırken,gitmeliydim
gitmemeyi her düşündüğümde,
çocukluğumu anımsadım,
yitik,bitkin elleri kömür karası
gitmek kitaplarda yazardı,oysa benim hiç kitabım olmadı
gözyaşları sokaklara akardı,ben kaç gözyaşı sildim bilirmisin ?

sen sevdiğin için sakın utanma, bilki utanması gereken; sevildiğini bildiği halde sevmesini bilmeyendir aslında...

dünyada en zor şey kırık bi kalbi onarmaktı...

neden gözlerim uyumak için kapanırki oysa saat sabahın ikisiyken ben yalnızken... hoşçakal artık herşey bitti, ben senden vazgeçemiyorum.

bu gece gereksiz bir kabadayılık yapar kalemim, açıklayamazsınız,açıklayamam... hoşgeldiniz karaköy sahiline bu gece en endamlı kadınların yürüyüşünü izlemeye oturmuşken, koşa koşa gidesim gelir,sarılasım gelir hiç tanımadığım en güzel kadına...

kadın ne kadar severse sevsin,yokluğuna alıştığı erkeği bir daha istemez...

ve bir gün, senin için atan kalbi bir başkası başını yaslayıp dinler...

sol yanağındaki gamzesinin farkında değildi... ''yanağında gizli gamzen var'' dediğimde o kadar şaşırmıştıki,hemen aynaya koştu. yanağındaki gamzesini öptüğümde gülümserdi,öpmeye doyamazdım ozaman...

Senden sonra öğrendiğim üç kelime vardı. ''nasılsın'' diye sordu bana ''hayat devam ediyor'' dedim ve karşıma çıkan iki yoldan, sağ tarafa yöneldim ve yalnız yürümeye devam ettim. Herşeye rağmen, aklıma sardım seni...

senden uzaklaşamamak nasıl birşey ruhumu sarmışken böyle,soruyorum sana; gözler kalbin aynası değil mi ? peki ona gidişlerin, bir anlamı olmalı...

senden uzaklaşamamak nasıl nasıl birşey... ah o özlemek varya,yıllarca özlemek seni. öyle imkansız olmuşsunki,korkuyorum sana adım atmaktan sesini duyamadığımda; eski piyanomun karşısına geçip gözlerimi kapıyorum, yüzüne dokunur gibi hayaller kuruyorum. şimdi sen söyle, ruhumu sarmışken böyle korkulur mu ?

gözler kalbin aynası değil mi ? peki cuma gece o bakışların anlamı neydi ? ona gidişlerin ? bir anlamı olmalı...

insanoğlu yüzyıllardır hep arayış içerisinde... doğduğum yerden çok çok uzaklardan özlemlerimi büyütürken bu kalabalık insanların arasında farklı olduğunu hissederken ben soruyorum kendime farkın ne ? cevap yok ! kendimle iç savaşımdan mağlup çıkmışken hala peşimde bu savaşın acıları, kaçtım kaçtım kaçtım,en uzaklara kaçtım yollar büyüyor şimdi gözlerimde,geri dönmenin imkanı var mı ? nereye eserse essin deli rüzgar, söndüremiyor savaşın alevlerini, savaş öyle bir savaş ki bitmedi bitmeyecek gibi... arıyorum, eski bir kitabı,dostu,eski bir şarkıyı... bu yabancı ülkede kalabalığın içerisine karışıp, kendime sorular soruyorum şimdilerde... dindi mi acılar ?

ben çok düşündüm hep senin pencerenden baktım, karşıma çıkacak tüm zorluklara katlanmaya hazırım, sen istemesende ben büyütürüm küçük çocuksu aşkımızı...