Ağlamak

"...gidince de bitmedi aşk.. ağlamak..bazı acılarda yetmedi..."

Kirpiklerin

Ben,senin kirpiklerinin rastgele dizilmiş olduğuna inanmıyorum hala

şimdi yanımda olsaydınya özlemeseydim seni, bi kadeh rakıda sana doldursaydım, gözlerinin içine baka baka ne kadar çok özlediğimi fısıldaysaydımya... seni çok özledim

her nefes her soluk seni hatırlatır... sen giderken durdu dünya, dönmüyor...

ruyalara daldım yine bu akşam, seni aradım her yerde rüyalarda,fotoğraflarda.... hırkanı kokladım sanki üzerinden yeni çıkarmışsın, sana sarılıp sen kokmuşum,ruyalara dalmışım... ruyalar sarhoş eder beni, beni benden alır çok uzaklara götürür... ruyalara daldım yine...

çok derin
derin derinlerimde,
ellerin bir armağan gibi tanrıdan bana kış güneşinde
altın kirpiklerin

Elinde şemsiye varken,yağmuru sevdiğini söyleme bana...

Aşkınla demlenmiş sıcak bir çay içmeliyim. Küfürler saçıp etrafa, belalara bulaştırmalıyım ağrılı başımı. Yokluğuna alışmamalıyım. .

hayat nasılda geçiyor, zaman hiç geçmezken !

''madem dünya küçük,hani nerdesin ?'' dedinya, ey güzeller güzeli işte hep yanında yan sokağındayım garip kuşlar ötmüyor sustular güzeller güzeli. adın gibi özledim oysa ben seni, güllerin nuruna inanırım ben,sağ başımda gül kuruları... hadi şimdi çık gel,gel bitsin özlemlerim !

sevgilim,benim yapraklarımı senin yağmurların yaşatıyor...

yaşamımın dönüm noktalarında seninde olmanı isterdim, yıllar sonra oturup kahvemizi yudumladığımızda; baş başa,göz göze,diz dize anıları yad etmek varken, şimdilerde geleceğe dair hayallerime ulaşamıyorum. sen,sen şimdiler aşağıda bir bankta otururken, ben seni izliyorum perde arasından. öyle güzel bakıyorsun ki uzaklara yanına oturmak,aniden sarılmak istiyorum sana. oysa görüş mesafen kadar bile,yakın değilsin bana, uzaksın,çok uzaklardasın... epey zaman olmuş oysa, oysa sanki dün gibi içimde sızısı. oysa hep derdim ben, şimdi sen gelsen, gel sen! yıllara hep bomboş beyaz sayfalar açtım, artık istemem yeni başlangıçları şimdi sen,sakın gelme sen !

çünkü sen beni hiç pişman etmeyeceksin her yeni gün uyandıgımda diyecegımki dünyanın en şanslı adamı benım dunyanın en guzel kadınıyla uyudum ve sımdı uyandım ve ölmedım bugunde bugunu onunla gecırecegım evet ben dunyanın en sanslı adamıyım :)

sadece özlemlerim değildi senden sakladığım...

Gitmeseydi, Çok güzel bir hayatımız olabilirdi. Çok paramız olmazdı belki ama çok neşeli olabilirdik çok zaman. Oturup her akşam pek kimsenin bilmediği güzel filmler izlerdik, tatil günlerinde gidip rakı içerken dinleyeceğimiz plaklar seçerdik eski eşyalar satan dükkânlardan, kışları dışarıda kar yağarken ışıkları söndürüp evimizin perdelerini açardık sonuna kadar, Türk kahvesi yapardım ikimiz için. Hiç konuşmadan kahvelerimizi yudumlar, radyo tiyatrosu dinlerdik kar yağışını izlerken. Tiyatro ve kahveler bittiğinde, filmlerden konuşurduk, kitaplardan, sanattan, memleket meselelerinden, İkinci Yeni şairlerinden falan. Sonra ben birkaç dize okurdum ona Cemal Süreya'dan. O da çok sever çünkü Cemalettin Seber'i. Sevdiğimiz şeylerden bahsederdik işte hep. Ben en çok onu anlatırdım, ondan bahsederdim yüzüne karşı. Sonra usulca çekilip köşeme, ben öldükten sonra saklaması için bırakacağım mektuplardan bir tane daha yazardım. Dedikodusunu bile yapardık 17 numarada oturan komşumuzun. Uyuma vakti geldiğinde ise, ben saçlarına bir öpücük kondurup öyle dalardım cennet gibi düşlere. Zaten ona sarıldığım bir gecenin içinde cehennemin işi ne ki? Ama gitti işte... Bunlar o kadar naif tasarlanmış şeylerdi ki, bir başkasıyla yaşama fikri bütün bunları, mükemmel itici... Bunları bir başkasıyla yaşamaktansa, tek başına yaşayan, kimsesiz, aksi bir ihtiyar olarak yaşamak daha cazip, hayatını arabesk şarkılara ve rakı şişelerine gömen... Bilmiyorum işte. Bilmiyorum. Ne tanrının varlığı umrumda, ne İsa'nın yaralı elleri için endişeleniyorum, ne de yaşama uğraşı... Ama gitti işte... Gitti. Siktir olup gitti. Bilinmezliğe falan değil, öyle tanıdık, öyle de bildiğim yerlere gitti ki. Damarlarımda dolaşan yüzlerce paslı çivi etkisi... Batuhan Dedde - Tahta Putun Mektupları

yaşıyorum,yaşıyorsun,hepimiz yaşıyoruz ?

Sonra bir ev boyadım sana,kapısı mavi,zili deniz. içinde yaşasak ikimiz... geç bunları demeden, şimdi çal,çalsana kapımı ister huzurlu,ister huzursuz...

aslında bütün insanları sevebilirdim, sevmeye senden başlamasaydım eğer :)

sordu annem ''nereye gidiyorsun ?'' -''papatya bahçelerine anne'' yanına geldim!

Sakın bir şair sevme ! Seni yazmak için,seni terk eder...

saklandım şimdilerde, bir değirmenin altından yazıyorum sana
bir tepe rüzgara hapsolmuş bir tepeden, şimdi sensiz batacak bu güneş

cok zaman gecmıs ustunden

belkıde nıce baharlar...

herşey değişmiş etrafımda

ama gözyaşlarımın tadı aynı kalmış...

korkmuyorum artık

kaybedecek pekde bişi kalmadı ellerımde

ellerım bomboş kalmış

ne çok şey kaybetmişim oysa

sahılde bir kayık buldum,sahipsiz bir kayık...
dalgaların kumsalıma vurduğu,eski bir kayık.
denıze dogru sürdüm...

gece hüzün gecesi akrep 3ü göstermekte
vur vur sazcı sazın teline,al götür beni leylanın diyarlarına
içime en acı zehirlerden sür

unutlurmu söyle unutulur mu hiç
senınle ılk tanıstıgımız gun unutulurmu...
aşık olmuştum senı ılk gordugumde

izmirde bir kahvehanenin bahçesinde çöreklenirken yıllar sonra,cebimden eski bir fotoğraf çıkaracağım... bende bi kalp var, bütün bir ömre sığdıramadığım, o küçük ellerine bırakıp gidebilecek kadar hafif...

son sözlerimmisin...

yine canım acısın mı
yine görünüp gideceksin biliyorum
kollarımı açtığımda...

gidiyorum...
uzun upuzun bi yol var uzaklarda.
seslenmeyecekmisin,hadi '' dur gitme '' de...

vuslata giden upuzun yol... şimdi yol derin,yol yorucu, yol yalnız,yollar aşk sana geldiğim bütün yollarda aşk var sevgilim!