her çocuk gibi yaramazdım biraz
bazende hırçın ve nazlıydım
özgürlüğüme düşkündüm!
söz dinlemezdim
kendimle savaşırdım
hep kendımı gecmeye çalışırdım
cabucak buyumeyı hayal ederdim!
oysa hiçbiri olmadı
çokdan büyümüştüm
çocuk yüreğinin kaldıramayacağı
çok şeyi geride bırakmıştım
artık erkende olsa öğrenmiştim
tozpembe değilmiş yaşam
ölüm gerçekmiş
acımıymış
meğer insanlar boş yere tüketmezmiş gözyaşlarını
meğer herkes oyunun sonunda
oyuncaklarını kaydebecekmiş
bulmak içi ağlayacakmış kaybolanlara
ve geçmişteki pişmanlıklarına
her savaşın sonunda yenilirdikya
kaybettiğimizde ıp ıslak ağlardıkya
şimdi anladım hepsi boşaymış
haksızlıkmış mücadeleme direnişime
erkende olsa öğrendim
acıda olsa çocukluğumu alsada
tecrübe olmuş
acı tecrübeler....
yağmurda ıslanmak
mutlu etmezmiş insanı
artık ıslanmak degilmiş
üşümekmiş oysa
şimdi anladım büyüdüm ya...
pencerelerden izlemek daha hoşmuş
zaten mecalimde kalmamışya...
yorgun düşmüşüm tükenmişim
tüm gücümü bilmediğim savaşalarda harcamışım
dalmışım mayınlara korkamadan
düşünmeden göz kırpmadan dalmışım
oysa buna ben cesaret derdim çocukken...
oysa şimdi ögrendım ki cesaret değil aptallıkmış...!
