slow bi şarkı calıo smdı
yıne alıp goturdu benı bılmedıgım derınlıklere
ucsuz bucaksız bı sahıl aslında ...
gunessız bır gun ve delıcesıne esen bır ruzgar ...
gunlerden tadsız bır sabah
hafıf bı yagmur çisirtisi
ufaktan ıslatıo saclarımı...

ayakta durmak yordu benı
tam dusecekken bırseyler var
evet gordum bır gemı
uzaklarda bı gemi var
vagonlarındakı fısıltılar kulaklarımda!
bacasında sımsıyah bır bulut
ruzgar ınadına bana gonderıo pis dumanını
hatırladım smdı
hayat da ınadına tuzaklarına dusururdu benı
ozamanlar genctım daha
savasırdım yorulmazdım
sımdı daha ıyı anladım babamı
yoruldum derdı bana hep
oysa ben ıcımden derdımkı
sen yaşlı dılsınkı sacların daha beyazlamamış derdım
sımdı anladım
yaşlanmak saclarına aklar düşmek değilmiş
meger yaşlanmak her gırdıgın savasda yara almakmış
yorulmakmış
sounda pes etmekmiş
mutsuzlukmuşş..
sonunu beklemekmiş
şimdi anladım ...
saclarıma düşsede beyazlar
umrumda değil
bende yoruldum baba
senın kadar yoruldum bende
savaşalarım hep mağlup
ve sonunda bana kalan kapanmayan yaralarmış
eskıden gençtım
yenı doğmuş taylar gibi ozgurce koşardım ...
anladım smdı anladım ...