çocuktum toydum baba

hiç gitmezdin sanırdım

sonsuza dek güreş eder,masallar anlatırsın,top peşinde koştururduk sanırdım...

oysaki bigun eve geliyordum

gözüyaşlı kalabalık !!!

korktum önce

ağaç arkasından izledım olan biteni gizlendim

birden annemi gordum

gozlerı sısmıstı koştum hemen...

sarıldım sımsıkı ustum basım sırılsıklam olmustu...

'' noldu anne ? neyın var ? '' dedım

'' cok korkuyorum anneciğim , babam nerde ? '' dedım

oyle sıkı sarıldıkı bana sankı veda edıcekti bana

ağlamaya basladım neye ağladıgımı bılmeden !

'' baba... babaaaaaa...'' diye haykırdım kalabalıgın ortasında

ses vermedi bana...'' annem ağlıyo koş babacıgım... ''

o gunun sabahından sonra senı bır daha hıc gormedım baba !

her aksam okuldan koşa koşa gelırdım seni kucaklamak ıcın baba...!

ama sen yoktun....

-'' anne,babam ne zaman gelecek cok ozledım onu ''

-'' cennete gıttı oglum ''

-'' nezaman gelıcek? ''

- '' biraz daha kalacak oglum ''

o birazlar hiç bitmedi

ergen oldugum ılk zamanlarda annem bir gun karsısına aldı benı

''koskoca adam oldun artık evın reisi sensın,cocuk degılsın artık !''

oysakı ben hıc buyumedım...

sensız eksıktım...