kayıp şehir

dün gece apansızca düşünceler sardı yine,uzun zaman oldu bakmadın fotoğrafına.
üşüdüm kendime sarıldım,üstesinden gelemedim,albümü çıkardım dayanadım...
içim titrerken,seni gördüğümde hayale daldım,ısındım birden...
bilirsin ağlamam kaybettiklerime,en tatlı yerinde uyandığımda rüyadan,üzülmem.
dün gece başka bir geceydi,saatlerce seni izledim,sandıkta bez parçasına sımsıkı sardığım saçlarını kokladım.seni andım yine dün gece,seneler sonra...
yakıştıramadım ağlamayı,sızlanmayı,hüzünlendim.
yağmurda el ele yürüdüğüz,ıslanmayı umursamadığımız o çocuksu aşkımız şimdi çok uzaklarda,kayıp bir şehirde.
ben hep bekledim yıllar önce kapımdan girecekmissin gibi,hoyrat rüzgarda üşüyüp sarılacakmıssın gibi hayal ettim hep,hayallerim dalgalarla boğuştu bu gece son kez...
sen yıne keşke eski sen kalsaydın hep,gidişlerin olmasaydı...

kelebekler uçarken

sahte aşkı kaybetmek istemedim ben...beni kaybettiğinde yitip gitmendendi korkum.
göğüs gerdim rüzgara,her estiğinde yağmurlar ıslattı...
göz yaşımı tüketmiştim çok önceleri...
ağladığıma inandırmak için seni,yağmurdan çiseler sürdüm,damladılar tane tane karıştılar yükseklere,kelebekler gibi süzüldüler el salladım onlara...

arkamda bıraktığım herkese...

bazen önümü göremıyorum gelecege dair kaygılarımın arttıgını dusunuyorum...umudumu yıtırıyorum apansızca dört yanımı çevrelıyo gölgelerim,soruyorum kendıme aklımda hep bi soru işareti '' bu gölgeler benim mi ? ''...
iklimler geçti sonbaharlara takıldım,tam filizlenmişken kurudum bazen.
bazende üstüme basmasınlar diye dua ettım bır yaprak kadar bitkin ve korkak...
ziyan olup giden bu hayatımı titreyerek izlerken bir aşk sıkıştırmaktanda çekınmemısım zamanında...
aşk ölumsuz derler ya,benım aşklarım hıc ölümsuz olmadı,yada benım olmadı olumsuz aşklarım...
dört kenarı duvar köhne bır eve kapadım kendımı.ınsan yuzu gormedıgım gunlerımde oldu,gunesı gormedıgım gunlerde.neden bu kendıne haykırıs,kendını hapsediş ?
kımse anlamaz benı benden başka...
hep başka aşkları anlattıgım,baska hayatları anlattıgım bu sayfada, hayatımdan kırıntıları dökmekde hakkım olsun,belkı rahatlarım...
hayata en baştan başlamak,temız beyaz sayfalar açmak mı dersınız ?
ya gerı kalanlarım...
ben kendım ıcın yaşamadım kı bırgun,bırgun olsun koklayamadım kı özgürce denız kokusunu...
hedeflerıne uzanan bu yolculukta,zamanın nasıl gectıgını anlamayan ben dün aynaya baktı yıllar sonra...
sakalları daha gür ve sert,daha cırkın,saçlarından bır tutamını kaybetmıs bır adama dönüşmüşüm...
beddua eden,kalbını kırdıgım,arkamda bıraktıgım herkesten,herseye son bı sozum var benım unutmadım sızlerıde...
ne yaptıysam ıyı veya kötü pısman degılım...bu hayatı 22 yılda hala anlayamasamda,ne yaptıysam bu döngüde,bu hayatta tukettıgım oksıjenı,kapladıgım alanı hakettıgımı dusunuyorum...

dinlediğin için teşekkürler blog ohh rahatladım :) senı sevıyorum blog iyiki varsın...