sen benden gidince...
vagonlarım kopuyordu,tel tel dökülüyordum,
bütün kimsesizliğimle bütün çırılçıplaklığımla kalıyordum ortada
ellerim titriyordu,haykırıyordum '' tut yüreğimden ''
tutmadın.
bir öksüzün omuzlarında yük,
iki kuruşu eve götürmenin burukluğundan daha onur kırıcıydı sensizlik.
kalp sancısı değildi bu sevdanın burukluğu,
tıpkı dizlerinin üzerine düşen toy bir çocuk gibi.
oysa şimdi sevdamız tek kişilik,
sen benden gidince...