kaybetmeye alışkınım aslında ben,üzülme üzülme biz olamadık diye,artık ben üzülmüyorum yitirdiklerime...
hep güzel başlangıçlar,hüzünlü vedalar,son konuşmalar...
hep zorlanırım yutkunamam,suskun olurum,gözlerim parıldamazda zaten.
sarıp sarmalarsın onu,korursun kendince,iç dünyanda en yükseklere koyarsın,başkalarını görmez gözün,elini hiç bırakmadan sımsıkı tutarsın...
bür gülüşünden mutluluklar dolar gönlün,sığmaz bazen taşar dimi !
hep sonu olmak zorunda mı en güzel şeylerin ?
hep hüzünlü mü olmalı o son konuşmalar ?
evet hep böyle olmalıymış...
sil baştan başlamakta yetmez bazen.
bazen hatalarımızın ne olduğunu düşünmeden yeni başlangıçlara başlamak...
ve tekrar yeniden başlamak...
yıpranmak,yitmek,gülümseyememek,tad almamak hayattan...
hep aynı şeyler dimi ?
bence aynı...
sevdim,çok sevdim seni...
mavi mavi bakarken bana anlamlar yüklemeden sevdim,senden daha çok sevdim.
haketmedim !
ben kaybetmeyi hazmedemedim,ben seni kaybetmemeliyim...
zaman biraz zaman demesin kimse bana,gücüm var tükenmedim,ama bu kez değil,bukez kimse sil baştan başla demesin bana!
ben hata yapmadım,dönüp baktım kendime,yanlış yok,eksik yok...
ben haketmedim...!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder