seni düşündüğüm de soruyorum kendime :
- '' şimdi kim kurtaracak beni... ''
biri kurtarsın diye sormuyorum aslında.
annesiz çocuk gibi,yapraksız sonbahar ağaçları gibi
canım daha çok yanacak daha yeni başladı başlangıçlar...
kim kurtaracak şimdi beni ?
ben mi?
yapabilirmiyim?
cevap verme bana,sormadım sana...
küstah oldum ben bu sıralar,hoyratımya...
sen,sen hep affederdin ya,çocuk gibiyim ben bilirsin ya...
seversin ya çocuksuluğumu,sana şımarmalarımı...
hadi bak mavi mavi,gülümseyim sensizliğimde bile...
3 noktalarım ne kadar da çoğalmış.