seni düşündüğüm de soruyorum kendime :
- '' şimdi kim kurtaracak beni... ''
biri kurtarsın diye sormuyorum aslında.
annesiz çocuk gibi,yapraksız sonbahar ağaçları gibi
canım daha çok yanacak daha yeni başladı başlangıçlar...
kim kurtaracak şimdi beni ?
ben mi?
yapabilirmiyim?
cevap verme bana,sormadım sana...
küstah oldum ben bu sıralar,hoyratımya...
sen,sen hep affederdin ya,çocuk gibiyim ben bilirsin ya...
seversin ya çocuksuluğumu,sana şımarmalarımı...
hadi bak mavi mavi,gülümseyim sensizliğimde bile...
3 noktalarım ne kadar da çoğalmış.

düşünüyorum da bütün sert sözlerime,mizacıma dair ne varsa haksızlık ettim sana.
sen bilmiyordun,bilseydin beni nasıl hükme bağladığını kıyamazdın.
sen bilmiyordun,bu çıkmazlarda ben nasıl boğulurum,nasıl hareketsiz ve karanlıklarda.
sensiz daha mutluyum diyebiliyorsan eğer mutlu olma.
mutlu olma,ben mutsuzken mutlu olma.
sert sözler belki,kalp kırar,kırılsın.
inatla yapmıyorum inan!
her mavide sen sanıyorsam eğer,zırhım kırılıyorsa,mizacım yumuşuyorsa mutlu olma.
sen bunları okurken ben acabalarla sorular soruyorum kendime.
''acabaları bilmek istermisin ?'' diye sorsam sana,bilmek istemezdin.
çünkü sensiz daha mutlu dedinya...
ben acabalarımdan bahsedeyim sana,bilmek istesende istemesende!
acaba beni kaç defa düşündü?
acaba kaç defa eli telefona gitti ?
acaba sesimi duymak istedi ?
acaba kokum sinen yastığını kokladımı ?
acaba ağladı mı ?
acaba özledimi ?
acaba unuttumu ?
acaba başkası varmı ?
acaba acaba acaba...
acabaları hiç sevmemiştim...
bensiz daha da mutlu olma olurmu ?

oysa herşeye baştan başlamak için tüm güzel sözlerimi biriktirmiştim sana
zaman zaman dedin,
sonra zamanlar bitmek bilmedi...
olmaz olmaz dedin,''olur'' dedim.
hiç düşünmedim olmazları.
seni kaybetmeyi hiç kabul etmedim oysa.
dur durak bilmeyen özlemlerimi,güzel sözlerimi
sana dair ne varsa bende söyletmedin.
saklanışların,kaçışların sonu yoktu...
oysa demiştim sana '' izin ver bana ''
izin ver bana zihnim kabul etmiyo sensizliği...
şimdi gittin.
zaman zaman demiştin ya,
zaman bitti ve sen gittin.
ben şimdi savaşıyorum zihnimle.
gel sen anlat ona,sonra git gitmek istersen yine...

gökyüzüne baka baka
bağırdım sonkez '' yıldızlar uzak değil artık... ''

İstanbula ilk adım atışım
ve sen diye sayıkladığım bütün yağmurlar
şimdi saçlarına yağıyorlar...
ellerinin soğukluğu
ve rüzgarın hoyratlığı sensizliğimden.
hala kalp kırıklığın varmı diye sorma
geliyorum desen,gelme diyebilirmiyim ?

üşüyorum,delice üşüyorum...
sırılsıklam damlıyor saçlarımdan yağmur
bir ağacın altına oturuyorum yağmuru izliyorum
sanki yağmur benimle konuşuyor,ben susuyorum.

yapayalnız kaldıysan,rüzgar savurduysa seni en uzak sahillere
dalgaları izliyorsan ve geceleri uyuyamıyorsan
bir adam çıktıysa karşına ve korkuyorsan...
korkma...
aç kollarını kucakla,geçmişe bakma
sahillerde deniz kabuğu toplamaktansa yanlız başına,
kırlarda papatya kokla,ıhlamur kokan baharlarda gülümse...

-yine yağmurlar geliyor
ve ben ıslanırken koşmak istiyorum
kaçmak istiyorum beraber ıslandığımız yağmurlardan
kaçmak istiyorum senden,yapamıyorum...

-yine yağmurlar geliyor
tiril tiril ıslanalım mı yine ?

biz el ele tutuşur gülümserdik kelebeklere
uçuşurken kelebekler üstümüzde
topladığımız çiçekleri koklarlardı
ben seni izlerdim,sen uçuşan kelebekleri...

gökyüzüne bakıp elimi uzatıyorum,sana uzanıyorum
mavi mavi bakıyosun bulutların arasından
kelebekler gönder bana ilkbahardan
gönderki yeditepeden gülümseyim sana...

yaşadığımız neydi adını bilmiyorum ama haksızlık edemem ikimizede.
mutlu oldum çok olduğum zamanlarım oldu,güzel gülümseyişler,güleryüzlü sabahlarımda...

yine nehir olup,akarsu olup akasım var
içimden şırıl şırıl dökülesim var ama nafile
mühürlü dudaklarla anlatamam sana
uzak çok uzaklardan akasım var
ellerine dokunasım var.
''sus,unut'' dediğin gibi yapıyorum şimdilerde
susuyorum ama unutamıyorum.

piposundan çıkan dumana aldırmadan
ciğerleri kömür olmuş bir ihtiyar.
papatya toplarken görmelisin onu
huysuzluğundan eser yok,tüy den hafif bir adam.
inatçı bi adam olsada seviyorum bu ihtiyarı.
birazda küstahlığı yok değil,
gülümsediğini hiç görmesemde,hayal edebiliyorum.
babam gibi bir adam,sanki gülümsese şimdi
-gülümsese nolur ki
babam gibi gülümseyecek bana.

nerde mavi bi çift göz gördümse sen sandım,atladım kucağına sarıldım.
kendimi uyuttum,kendimi kandırdım hep.
her mavide seni aradım gökyüzünde,denizde
her mavi kadında seni aradım,mavi bir elbisede,bembeyaz ellerde
her mavide seni aradım,kokladım kokladım her kadını
seni koklar gibi...
bütün maviler terketti beni
uzaktan ellerimi uzattım seni çağırdım ama gelmediler
haklıydılarda...
yine arıyorum seni,her mavide...
mavi kokmuyor kimseler senin gibi
mavi gözler,bi çift mavi gözler.

bak gözlerime,gökyüzünün mavisi varmı ?
sonkez sarıl gitmeden,git sonra istediğin yere...
seninle uyuduğum her gecenin sabahında başka yüzlere terket
kokunu aradığım saçlara,kokunu aradığım ellere hapset,hadi git

gittin,gittin gideli hep vardın
sen silmiş olsanda ben savruluyorum hala rüzgarında
hala aynı tutkuyla istiyorum,istiyorum seni
vazgeçilmezimsin duyuyomusun?
gelmelisin,görmelisin,susturmalısın beni
bilirsin beni gelsende inatla susmam inatla...

bomboş ıssız sokaklar
biz yokuz artık ve biz eskidik
eski bir defter gibi sandıklara saklandık
mahkumum ben anıları yaşamaya yaşatmaya
okuyorum hergün,hergün ömür boyunca unutamadığımı anlıyorum
ve sonbaharlar hep benim mevsimimmiş anlıyorum...
yağmurlu akşamlarda tiril tiril ıslanmaya yüz tutuyorum
yaşlı bir adam dermansız yürüyorken düşüyorum
aklımı mı yitirdim ben?
hep sen hep sen mi nefes almak...

ben bende değilim uzun zamandır
her özledim deyişinde parçalara bölünüyorum
düşüyorum kırılıyorum kayboluyorum
bir cam tanesi gibi saklanıyorum
özlüyorum diyorsunda
hiç sormuyosun ya sen diye
ben özlemiyorum seni.
özlemeyemiyorum özlemler bile terketti beni
sen gittin gideli
parçam oldun demiştimya sana
hala arkasındayım
parçalara bölünüyorum ama yine toplanıyorum
ve yine sen oluyorum ben oluyorum biz oluyorum
kısacası yine kayboluyorum
gökyüzü anlamsız rüzgarlar anlamsız geliyor artık
sarılamadıkça,dokunamadıkça daha da uzaklaşıyorum kendimden
ama sana anlatamıyorum bunları,sen bilmiyorsun
çok üzülüyorum...

bütün derdim sensin yine,her yerdesin.
yine zihnim de sen varsın sen varsın
haykırdıkça daha da azgınlaştım
çıldırdım bağırıyorum sımsıkı tuttum elbisemi yalın ayak çıktım sokağa
yağmur sırılsıklam acıtan yağmur...
sırılsıklam ıslandım
acıtıyorum canımı acıtıyorum
duvarlara vuruyorum kendımı dokunamıyorum sana
ağlamam durdurmuyo beni
bılmıyorum kım gelıyosa karşıdan sarılmak ıstıyoruuuummm
adını cismini bılmeden sarılayım
kırpıklerını optugum gıbı opmek ıstıyorum
yangınları sonduremıyorum
aciz bi adamım gör beni
izle uzaktan uzağa gelme sakın
sakın gelme konusma duymayım senı
utanmıyorum utanmıyorum gel demıyorum sana gelme sakın
kaybolmuş kücük bır cocugum
sen sen dıye bagırıyorum ama yoksun
kımseler yok ama sankı cok kalabalık kalabalıkta yokoldun sankı
sankı smdı burdaydın 1 dakıka once 1 sanıye once burdaydın
ama smdı hıc gelmemıssın gıbı
aklım yok zıhnım yok,yok.

efkar..
severim efkarı ama aşırısı yorar insanı,alır götürür bilmediğim şehirlere,hep üzer beni...
bazen efkar ağlatır beni,canım sıkkındır da bi neden ararım ağlarım.
sonra dinlerim kendimi,kendi sesimi,kendi kendime sarılırım,sağıma bakarım soluma bakarım onu göremem sarılırım kendi kendime...

bir kızımız olsun adı ada olsun...

Aşk yoruyor,önce kovalıyor sen kaçıyosun...
yakalıyor aşk,sımsıkı sarmalıyor,tutunuyosun..
aşağısı uçurum biliyorsun,bulutlara tutunmak gibi birşey bu
adı aşk...
aşk acıtıyor,önce gülümsüyor masum masum
sonra çiçek açıyor elma oluyor aşk
ağaçtan toprağa ilk düşüşü ve acıtıyor
sonbahar geldiğinde elma kayboluyor
aşk da bitiyor,bahar da...

gelirim dersen bana
kırlara götürürüm seni
en yüksek tepedeki papatya kırlarına
beyaz,sarı papatyalar...
ne kadar da cok yakıştılar..

ikimizde iyi biliyoruz;benim sana sırılsıklam aşık olduğumu,senin haberdar olmadığını...

yıllar sonra tekrar üşüdüm bu gece...
rüzgarda başaklar gibi,yağmurun ıslattığı toprak gibi...
sessizce üşüdüm...
annesiz küçük kız,mevyesiz elma ağacı gibi,çırıpçıplak,kimsesiz...
gece bitmeden,gitmeden,sarıl hadi.
sarılmazsın bilirim,kollarım yokki dersin !

şimdi sen gelsen...
gelsende sarılmalara doymasak.

sarılmalara doymasak

bir sandık olsa,bizi saklasa...
görmese kimseler,bulamasa.
bir şehir olsa,ay ışığından gündüz olsa,
aramasa kimseler,aldatmasa,ağlatmasa...
biz,bizim olsak,ikimizin olsak,sarılsak sarılmaya doymasak...

uçurtma

uçurtmasız bir sonbahar gibiyim,inadına rüzgar esmez mi birde,içimdeki burukluk,babama küskünlük...
baba hani bana uçurtma alacaktın...

Kumsal

boş yere mi kum oldu ayaklarımız ?

ufaklık

hadi yürü bakalım ufaklık,hadi yürü büyüdün.ufaklık dediğime aldırma,söylenmede.emekleme devirlerinde bitti kocaman olmuşsun.gerçi hala benim gözümde hep ufaklıksın ve öyle kalacaksın.
at bakalım kolunu omzuma,ben hep yanındayım destek olurum sana sonsuza ama bir detay var aslında,sevdiğin sürece...
sevgi demişken,uzar da gider biliyorum.otur bakalım karşıma,kocaman oldun ya hani sen,iki çift laf edelim seninle.istemem seninde için yansın,istemem sende üzülesin.istemem sevenleri gördüğünde de üzülmeni,yaşamadım demeni istemem.oysa bir hal çare bulmak gerek buna ufaklık.iyi düşünüp karar vermek gerek,ama sen daha toysun,ağlamaklısın hep.güçlü olmalısın,önce emziğini çıkarmalısın,emeklemekten vazgeçmelisin.